Chavakiran's Blog

Chavakiran's personal blog

Archive for the 'కథ' Category

పాంపి గ్రహంలో పింపల వృక్షం

పాంపి గ్రహంలో పింపల వృక్షం

పింపల చెట్టు కింద పడుకొని, ఆకాశం వంక చూడసాగాడు- ఈశ్వర్. రోజులో ఈ అర్దగంట మాత్రం అతన్ని కదిలించకూడదని ఈ పాటికి ఆ పాంపి గ్రహంలో ఈశ్వర్ తో పరిచయం ఉన్నవాళ్ళంతా అర్ధం చేసుకున్నారు. వీళ్ళందరికీ ఆ అర్దగంట కూడా అన్ని క్షణాల్లానే మామూలుది, కానీ ఈశ్వర్‌కు మాత్రం ఆ అర్దగంట చాలా ప్రత్యేకమైంది. ఈ పాంపిగ్రహంలో ఆకాశం లేత ఆకుపచ్చ రంగులో వుంటుంది. సాయంత్రం సూర్యాస్తమయానికి ముందు ఆరెంజ్ రంగులోకి మారుతుంది. కానీ అలా ఆరెంజ్ రంగుకు మారే ముందు ఈ అర్థగంట ఆకాశం నీలం రంగులో దోబూచులాడుతుంది.

ఆకాశం పూర్తిగా ఆరెంజ్ రంగులోకి మారిపోయింది. తలక్రింద నుండి ఎడమ చేయి తీసి అరచేతిని షర్టుకు తుడుచుకొని చెయ్యి వెనక్కి తిప్పి కుడి చేతి చూపుడు వేలుతో నెమ్మదిగా స్వైప్ చేశాడు. ఎడమ చేతి వెనక చర్మంతో కలిసిపోయిన తెర ఒక్కసారిగా ఆన్ అయి గెలాక్టిక్ సంవత్సరం 2020 సమయం లోకల్ 16:00 అంటూ చూపించింది. గెలాక్టిక్ సంవత్సరం 2కె20; కొత్త సంవత్సరం వచ్చి అప్పటికి వారం రోజులే అవుతుంది. అప్పటికి యుద్ధం ముగిసి రెండు వారాలే అవటంతో కొత్త సంవత్సర కోలాహలం కంటే యుద్దానంతర కోలాహలమే ఎక్కువ కన్పించింది.

ఈ సంవత్సరం గెలాక్టిక్ గ్రహాలకు చాలా ప్రత్యేకమైనది. పది సంవత్సరాలకు ఒకసారిగానీ ఈ భూప్రభోత్సవం రాదు.

తను నాన్నతో కలిసి భూమిచుట్టూ ఉన్న ప్లాట్ ఫామ్ లపై నివాసం ఉండే రోజుల్లో ఒకే ఒక్కసారి ఈ ఉత్సవాన్ని అతి దగ్గరగా పరిశీలించే అవకాశం వచ్చింది. మామూలు రోజుల్లో తనపనిలో తానుండి అతి తక్కువగా మాట్లాడే నాన్నగారు ఆరోజుల్లో అకస్మాత్తుగా వేరేగా మారిపొయ్యారు. అన్నీ మహోత్సాహంగా వివరించి చెప్పారు. నిజానికి ఆ అకస్మాత్ మహోత్సాహం ప్లాట్ ఫామ్ లన్నింటికీ వర్తిస్తుందనుకుంటాను. సాధారణ రోజుల్లో ఈగలు తోలుకుంటూ ఉండే ఈ ప్లాట్ ఫామ్ లు ఈ భూప్రభోత్సవాలప్పుడు మాత్రం వచ్చేవాళ్లతో, పొయ్యేవాళ్ళతో కిటకిటలాడుతుంటాయి. తరువాత ఉత్సవాల వరకూ అప్పటి ఆదాయమే జీవాధారం అని చెప్పుకుంటుంటారు. ఇహ అసలు ఉత్సవం రోజు అయితే నాన్నగారు జాగ్రత్తగా అన్ని గ్రహాల ప్రభలూ కన్పించే మరియు మా ప్రయివసీకి భంగంకాని జాగాల్లో పిల్లలందర్నీ తీసుకెళ్ళి ఒక్కో ప్రభగురించి ఆ గ్రహం గురించే వివరంగా వర్ణించి చెప్పారు. ఆయన కళ్ళు దేనికోసమో వెతుకుతున్నట్లు అన్పించేది లేదా నేనలా అనుకున్నానేమో అన్ని గ్రహాల గురించిన ఆయన పరిజ్ఞానం అప్పుడు మా పిల్లలకు అబ్బురంగా తోచింది.

ఇలా దీర్ఘాలోచనలో మునిగిన ఈశ్వర్ వస్తున్న అడుగుల చప్పుడూ గమనించలేదు, ఇంకా ఈ ప్రభోత్సవంలో తను పోషించబోయే పాత్ర ఊహించలేదు.

“ఏమిటి ఇంకా నీలాకాశం చూడటం అవలేదా?” అంటూ రటోలే ప్రశ్నించేంత వరకూ ఈశ్వర్ ఈ లోకంలోకి రాలేదు. రటోలేని కూర్చోమని కళ్ళతోనే సైగచేసి తనుకూడా లేచి కూర్చున్నాడు.

”కొన్నింటి విలువ దూరమైతే గానీ తెలీదు కదా!”

”ప్లాట్ ఫామ్ పై నీలాకాశం ఎప్పుడూ చూసినట్టు గుర్తులేదు.

”ఫ్లాట్ ఫామ్ పై కాదు, భూమిపై. నాన్నగారితో పాటు అక్కడ ఓపెన్ లైబ్రరీలలో గడిపిన రోజులు నేను మర్చిపోలేకపోతున్నాను. నీలాకాశం అంటే అంతులేని ఉద్విగ్నత కలుగుతుంది”

రటోలె కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. తర్వాత ”ఈ రోజు రాత్రి అత్యవసర సమావేశం ఏర్పాటు చేశారు” అంటూ తను వచ్చిన పని బయటపెట్టాడు.

”రాత్రి సమావేశమా!” అంటూ ఈశ్వర్ ఆశ్చర్యపోయాడు. యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత ఇదే మొదటి రాత్రి సమావేశం అవుతుంది. ”ఏమన్న సమస్యా?” అంటూ రటోలెని ప్రశ్నించాడు. ”నాకు తెలీదు” అని రటోలె జవాబిచ్చాడు. ఇటువంటప్పుడుకానీ రటోలె మనిషికాదు రోబోట్ అన్న విషయం టక్కుమని స్ఫురించదు ఈశ్వర్ కు. ఇదే ”పాలాసి” అయితే ఏం బదులిస్తుంది? తినబోతూ రుచి అడగటం ఎందుకు అంటుందేమో!

                   ***

రాత్రి భోజనంలో పింపల పండ్లు, పింపల పాలు తీసుకొని అత్యవసర సమావేశానికి రటోలెతో కలిసి హాజరయ్యాడు. అక్కడ అప్పటికే మరతం, మాస్టర్ హాపీ, యువరాజు నికేతన్, యువరాణి పాలాసి ఉన్నారు. వారి వెనుక పెద్ద పాంపి గ్రహ ఝండా. పాంపి గ్రహం ఆ గ్రహంపై పింపల వృక్షంతో ప్రదర్శించబడివుంది.

ఈశ్వర్ వెళ్ళేసరికి అదొక సంతాపసమావేశంలా వుంది. ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడటంలేదు. అందరి మొహాలూ ఏదో కోల్పోయినట్లున్నాయి. అకస్మాత్తుగా ఈ కొత్త సమస్య ఏమిటో అనుకున్నాడు ఈశ్వర్. తనూహించినట్లే మాస్టర్ హాపీ ముందు నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేశాడు.

“మనకో పెద్ద సమస్యవచ్చింది” అంటూ ఈశ్వర్ వైపు చూశాడు.

”ఏమిటది?” అంటూ రటోలె ప్రశ్నించాడు.

”ఇది 20k20 గెలాక్టిక్ సంవత్సరం కదా! మనగ్రహం నుండి భూప్రభోత్సవానికి ప్రబ్బండి పంపాలి. కానీ మరతం వాళ్ళ ప్లాగ్-షిప్ ను నికేతన్ వాళ్ళ ఫ్లాగ్ షిప్ యుద్దంలో నాశనం చేసింది.

ఆతర్వాత నికేతన్ ఫ్లాగ్ షిప్ ను మీరు నాశనం చేశారు. మనకిప్పుడు సరైన ప్రబ్బండి లేదు.”

“ఈ సంవత్సరం పాల్గొనకుంటే సరి” అంటూ మరతం బదులిచ్చింది.

”అలా ఎలా కుదిరిద్ది? మేం అధికారంలో వుండగా ఒక్కసారికూడా మిస్ అవ్వలేదు. నాన్నగారు చాలా గర్వంగా చెప్పేవాళ్ళు ఈ ఉత్సవం గురించి. షిప్ వెళ్ళాలి, షిప్ తో పాటు రాయల్ బ్లడ్ కూడా వెళ్ళాలి. వెళ్ళకుండా ఉండలేము.”

”మరోషిప్ కొంటే పోలా!” పాలాసి వంతపాడింది.

”షిప్ లేమీ పింపల చెట్టుకు కాయవు. మనం ఇంత అర్జంటుగా మరోషిప్ కొనాలంటే వేలూ గ్రహంలోనే లభ్యం. అంత సొమ్ము వాళ్ళకి తగలేసే బదులు పునర్నిర్మాణానికి వాడటం ఉత్తమం.” మరతం వాక్యం పూర్తి చెయ్యకముందే యువరాజు, యువరాణి యిద్దరి మొహాలూ కోపంతో ఎర్రబడ్డాయి.

వాళ్ళేమీ మాట్లాడకముందే మాస్టర్ హాపీ నోరు తెరిచాడు.

”నా సూచన కూడా- పాంపి గ్రహం ఈ ఉత్సవాలలో పాల్గొనాలనే. గత కొద్ది రోజులుగా నేను నికేతన్ తండ్రిగారి హయాములోని ఆర్ధిక లావాదేవీలు చూస్తున్నా. ఎక్కువ వ్యాపార ఒప్పందాలు ఈ ఉత్సవాలప్పుడు భూమిపైననే కుదిరాయి. మీ నాన్నగారు బహుతెలివైన వారు. ఇప్పుడు మనం పాంపి తరపున ప్రబ్బండి పంపించకుంటే భవిష్యత్తులో తేరుకోలేని నష్టంగా మారవచ్చు.”

”కానీ మనదగ్గర అంత సొమ్ములేదు కదా!” (మరతం)

”అప్పు చేద్దాం” అంటూ యువరాజు బదులిచ్చాడు.

”ఇప్పుడు మన గ్రహ ఆర్ధిక పరిస్థితికి కొత్త అప్పులు పుట్టడం కష్టం. పుట్టినా ఆ నియమాలు బహు కఠినంగా ఉంటాయి. అప్పు చెయ్యకుండా ఉండటానికే నేను ఇష్టపడతాను.” (మాస్టర్ హాపీ)

”పోనీ ఏదన్నా  ఇతర షిప్ లు పంపితే” (పాలాసి)

”సర్లే. ఇంకా మంచి షిప్ లే వుంటే యుద్ధంలో ఈ ప్రబ్బండినెందుకు బయటకు తీస్తాం చెప్పు?” (నికేతన్)

”పోనీ నా షిప్ పంపితే?” (ఈశ్వర్)

”అలా ఎలా పంపుతాం? పాంపి గ్రహ షిప్పే పంపాలి.” (నికేతన్)

”భేషుగ్గా పంపించవచ్చు. ఈశ్వర్ నా దత్తపుత్రుడన్న విషయం మీరు మర్చిపోతున్నారు. పాంపి గ్రహం నీకు ఎంత హక్కో ఈశ్వర్ కూ  అంతే హక్కు.” (మరతం)

”కానీ ఆషిప్ సరిపోతుందా?” (పాలాసి)

”నాషిప్ ను తక్కువ అంచనా వెయ్యొద్దు” గతంలోని సంఘటనలు కళ్ళముందు మెదుల్తుండగా ఈశ్వర్ బదులిచ్చాడు.

”ఈ ఐడియా బాగానే వుంది. ఒక్కసారి పోయినసారి వెళ్ళిన వాళ్ళు నీ షిప్ చూసి ఒకే అంటే మాకు ఎటువంటి అభ్యంతరం లేదు. కానీ ఆ షిప్ లో పాలాసి కూడా వెళ్ళిరావాలి ఉత్సవానికి.” (నికేతన్)

“నేనా? నేనెందుకు” (పాలాసి)

”రాయల్ బ్లడ్ కూడా ఉండాలి అనేది నియమం. నేనిక్కడ పునర్నిర్మాణం వదిలి రాలేను. అందుకని నువ్వే వెళ్ళిరావాలి” (నికేతన్)

”మా దత్త పుత్రుడు ఈశ్వర్ కూడా మా తరపున వెళ్ళిరావాలి.” (మరతం)

                ***

నా షిప్ ను తక్కువ అంచనా వెయ్యొద్దు అని అన్నాడుకానీ జరిగిన మార్పును ఈశ్వరే నమ్మలేకపొయ్యాడు. ఏమీ చెయ్యకుండా కేవలం ప్రబ్బండి మోడ్ సెలక్ట్ చేశాడు. అకస్మాత్తుగా షిప్ రూపం మారిపోయింది. అలంకరణ మారిపోయింది. షిప్ పైన ఎత్తైన ప్రభ మొలిచింది. ప్రబ్బండి కోసమే ఈ షిప్ తయారుచేశారా అనిపించేట్టు తయారైంది. యుద్దంలో దాని పాటవం  చూసి యుద్దం కోసమే తయారు చేశారా అనుకున్నాడు. ఇప్పుడిలా. గత ఉత్సవంలో చాలా ప్రబ్బండ్లు ఇంకా ఈశ్వర్ జ్ఞాపకాల్లో పదిలంగా ఉన్నాయి. వాటిలో చాలా వాటితో పోలిస్తే ఈ షిప్ అద్భుతంగా ఉంది.

షిప్ పరిశీలించడానికి నికేతన్ తరపున వచ్చిన వాళ్ళంతా ఆనందాశ్చర్యాలకు లోనయ్యారు.

వాళ్లలో కొంతమంది ఈ షిప్ కలిగించబోయే సంచలనం భూప్రభోత్సవంలో అప్పటికే  అర్థం అయింది.

ఈశ్వర్ కు ఒక్కసారిగా నిస్సత్తువ ఆవరించుకుంది. తండ్రి ఆఖరి ఆజ్ఞ “సుగుణాభిధామ్” చేరుకో, కానీ దాని గురించిన ఎటువంటి సమాచారమూ లభించడంలేదు. అంతలోనే తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకున్నాడు- ఈ భూప్రభోత్సవాలలో అయినా తనకో దారి కన్పిస్తుందేమో అని.

                 ***

తర్వాత చక చకా జరిగిపొయ్యాయి పనులు వ్యాపారవేత్తలతో, కవులతో, బాడీగార్డులతో, పనివాళ్లతో, వంటవాళ్లతో, జర్నలిస్టులతో, ఎడిటర్లతో, ధనవంతులతో, అదృష్టవంతులతో అందరితో కలిసి కోలాహలంగా ప్రయాణం మొదలైంది. ప్రతి ఒక్కరూ షిప్ గొప్పతనం మాట్లాడుకోవటంలోనే ప్రయాణంలో మొదటి సగం గడిపారు. ఆ తర్వాత గతంలో భూప్రభోత్సవాలకు వెళ్లి వచ్చిన వాళ్లు కొత్త వాళ్లకు ఆ భూప్రభోత్సవాల మహిమలు వివరిస్తూ మరింత ఆసక్తికరం చేశారు. ఈ ఘోష్టులలో ఈశ్వర్ కూడా ఆసక్తిగా పాల్గొన్నాడు. ఎన్నో కొత్త విషయాలు తెలుసుకున్నాడు. కొన్ని అతిశయోక్తులూ కొట్టిపడెయ్యకుండా విన్నాడు. అన్నింటికంటే అతిశయోక్తి నూరు సంవత్సరాల క్రితం జరిగిందని చెప్పబడింది – ఈ నాటి టెక్నాలజీకి కూడా ప్రభ పదహారు తాళ్ల ఎత్తు వెలిగితే అదే ఘనం. అటువంటిది నూరు సంవత్సరాల క్రితం నూటపదహారు తాళ్ల ఎత్తు వెలిగింది అని చెప్పుకున్నారు.

ఇంతలోనే ప్లాట్ ఫామ్ 7 వచ్చింది. ఇక్కడే అందరూ తొలిసారి ఆగాలి. ఈ ప్లాట్ ఫామ్ లపై వేచి వుండి అన్ని అనుమతులూ వచ్చిన తర్వాతనే భూమిపైకి వెళ్లాలి.

అక్కడనుండి ఈశ్వర్ స్వంత ప్లాట్ ఫామ్ 9 చాలా దగ్గర. కానీ వెళ్లడానికి తటపాయించాడు. చివరకు ప్లాట్ ఫామ్ 9 వద్దకు వెళ్లాడు. అతనితోపాటు రటోలె కూడా ఉన్నాడు. వీళ్లు ఏమీ చెప్పకుండా వెళ్తున్నారని, యువరాణి పాలాసి కూడా వాళ్లకు తెలియకుండా అనుసరిస్తుంది. కానీ అలా చెప్పకుండా అనుసరించడమే వాళ్ల ప్రాణాలు కాపాడింది. ప్లాట్ ఫామ్ 9 కు వెళ్లగానే ఈశ్వర్ భోరుమని ఏడ్చాడు. పాలాసి దూరం నుండి ఆశ్చర్యంగా చూసింది. ఈశ్వర్ ఏడవగా ఆమె ఇప్పటివరకూ చూడలేదు. అసలు తనకు తెలిసిన ఈశ్వరేనా అనిపించింది. ప్లాట్ ఫామ్ 9కు 7కు పోలికే లేదు. ప్లాట్ ఫామ్ 9 ఒక స్మశానంలా వుంది. అక్కడ ఒక్క జీవి కూడా లేదు. అలా అనుకుంటూ వుండగానే పాలాసి ఈశ్వర్ వెనుకగా దూరంగా ఏదో కదలిక. పాంపి గ్రహంలో యుద్ధవిద్యల్లో సుశిక్షితురాలైన యువరాణి మరొక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా తన ఎయిమర్ వాడింది. ఆ శబ్దానికి అక్కడ నిశబ్దం భగ్నమైంది. రొటోలె కూడా తన ఏయిమరుకు పని చెప్పాడు. ఈశ్వర్ వేగంగా కవర్ తీసుకున్నాడు. కొంత సేపటివరకు ఎటువంటి శబ్దం రాలేదు. రొటోలె ముందుకు వెళ్లి పడిపొయిన శరీరాలు చూశాడు. “గార్డ్ బాట్స్” అంటూ వాటి చెవుల్లోకి తన వేలు పోనిచ్చాడు. తద్వారా వాటికి ఇవ్వబడిన కమాండ్స్ మొత్తం చదివాడు. “మనం ఇక్కడ నుంచి త్వరగా వెళ్లాలి. ఇవి మనం ఇక్కడకు వచ్చిన విషయాన్ని వాళ్ల కంట్రోల్ సెంటర్ కు తెలిపాయి”, అంటూ ఈశ్వర్ ను తీసుకొని పాలాసి వద్దకు వచ్చి ఆమెతో పాటు వేగంగా ప్లాట్ ఫామ్ 7 వద్దకు వచ్చాడు.

పాలాసి ధైర్యంగా రియాక్ట్ అయింది గానీ భూప్రభోత్సవాలప్పుడు హింస పూర్తిగా నిషేధం. మనుషులకైనా, బాట్స్ కైనా. ఇలా ఎలా జరిగింది అని ఆలోచించసాగింది. ఏమీ అడక్కుండానే ఈశ్వర్ ఏమన్నా చెపుతాడేమో అని చూసింది కానీ ఈశ్వర్ ఏదో లోకంలో ఉన్నట్టున్నాడు. పాలాసి కూడా అని కళ్లల్లోకి ఒక్క క్షణం సూటిగా చూసి ఆ తర్వాత తన కాబిన్ వైపు వెళ్లిపొయింది.

రొటోలె మరింత అప్రమత్తంగా వుంటూ చుట్టూ పరిసరాలు కదలకుండానే స్కాన్ చెయ్యసాగాడు. షిప్ కంప్యూటరుతో ఇక్కడ జరిగిన సంఘటనలన్నీ పంచుకున్నాడు. షిప్ కంప్యూటరు నుండి వచ్చిన రెస్పాన్స్ అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది.

“అయితే సమయమాసన్నమైందన్నమాట! ” అన్నది షిప్ కంప్యూటరు. అంతకంటే ఎక్కువ చెప్పడానికి ఎటువంటి ఆసక్తీ చూపలేదు. ఇటువంటప్పుడే రొటోలెకు మనుషుల్లా కోపం లాంటిది వస్తుంది. కానీ షిప్ కంప్యూటరును ఏమీ చెయ్యలేడు అందుకే గమ్మునున్నాడు.

అన్ని రకాల అనుమతులూ రావడానికి మొత్తం మూడు రోజులు పడతాయి. ప్లాట్ ఫామ్ 7 నుండి షిప్ నేరుగా భూమిపైకి తీసుకెళ్తారు. అక్కడ లంకా ద్వీపం వీరికి ఆతిథ్యం ఇస్తుంది. ఈ ఆతిథ్యం పూర్తి ఉచితంగా ఇస్తారు. ఎటువంటి అదనపు బాధలూ లేవు. భూమి తల్లిలాంటిది. తల్లి కడుపులోకి వెళ్లేంతవరకే శిషువు పని ఆతర్వాత అంతా తల్లే చుసుకుంటుంది. అలానే భూమిపైకి వెళ్లేంతవరకే వీళ్ల పని, అక్కడికి వెళ్లాక అంతా భూమే చూసుకుంటుంది.

ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులకే అసలు సందడి మొదలైంది. అక్కడ ప్రబ్బండి ఎత్తు (షిప్ లు లేజర్ లైటింగ్ తో ఈ ప్రభను  అందంగా ప్రొజెక్ట్ చేస్తాయి) అందరికీ ముడు తాళ్లు వుటుంది. కావాలంటే రెండు తాళ్లవరకూ తగ్గించుకొని ఒక భాగం వేరే షిప్ వాళ్లకు అమ్ముకోవచ్చు. కానీ ఎవరూ అలా చెయ్యరు. అందరూ మరింత ఎత్తు పెంచుకోవాలనే చూస్తారు. మూడు తాళ్ల తర్వాత కూడా ఎత్తు పెంచుకోవాలంటే ఎత్తుకింతని భూ ప్రభోత్సవ కమిటీకి పే చెయ్యాలి. ఈ ప్రాసెస్ అంతా ఆటోమేటిక్ అంటే షిప్ కంప్యూటర్ నుండి పే చేసి ఎత్తు పెంచుకోవచ్చు పే చెయ్యకుండా ఎత్తు పెంచితే ఆ షిప్ ను ప్రోసెసన్ నుండి తొలగిస్తారు. ఉత్సవ ప్రోసెసన్ డిల్లీనుండి యూరోప్, ఆఫ్రికా అమెరికా అలా తిరిగి జపాన్, చైనా, బర్మా, ఆపై చివరగా విజయనగరం వస్తుంది. మొత్తం 30 రోజుల ఉత్సవం. ఎత్తు ఏరోజుకి ఆరోజే పే చెయ్యాలి, కావాలంటే నెల మొత్తానికి పే చెయ్యవచ్చు.

చిన్న చిన్న సంఘటనలే పెద్ద పెద్ద మార్పులకు కారణమవుతాయి. ఉత్సవం మూడవ రోజు జరిగిందా సంఘటన. యువరాణి పాలాసిని చూసి డికులా గ్రహ కమాండర్ మనసు పారేసుకున్నాడు. యువరాణిని ఆకర్షించాలని పలు రకాలుగా ప్రయత్నించసాగాడు. డికులా గ్రహం ఇక్కడ వచ్చిన అందరిలోకి సిద్ధంగా వచ్చంది. మొదటి మూడు రోజులూ అందరికంటే ప్రభ ఎత్తు వీరి షిప్పుదే.

యువరాణికి తొలిచూపులోనే ఈ డికులా కమాండర్ అంటే అసహ్యం పుట్టింది. కారణమంటూ ఏమీ లేదు. అతని నీడ పడ్డా కూడా ఒళ్లంతా జలదరించసాగింది. మూడవ రోజు రాత్రి యువరాణి పాలాసి, రొటొలె, ఈశ్వర్ పర్షియా వ్యాహాళికి వెళ్లి వస్తుంటే, డికులా మరింత రెచ్చిపొయ్యాడు. ఈశ్వర్ ఒక్కటంటే ఒక్కటి ఇచ్చాడు. కానీ కమాండరుకు చీమ కూడా కుట్టినట్టు లేదు. మరింతగా పాలాసిపై పడసాగాడు. ఈశ్వర్ ఈ సారి ఎయిమర్ తిప్పి తలపై కొట్టాడు.

కొట్టాను అనుకున్నాడు. కానీ కమాండర్ ఒక్కసారిగా వేగంగా తిరిగి అదే ఎయిమర్ లాక్కుని ఈశ్వర్ పొట్టలో పొడిచాడు.

దెబ్బ బాగా గట్టిగానే తగిలేదు, కానీ క్షణంలో రొటోలె ఎయిమర్ లాక్కున్నాడు.

కమాండర్ కోపం నషాళానికి అంటింది. కానీ రొటోలె వైపు చూసి కంట్రోల్ చేసుకున్నాడు.

భూమికి మూడు తాళ్ల ఎత్తు ప్రభ, మూడు మూరల ఎత్తు బాయ్ ఫ్రెండ్ ఎందుకంత మిడిసిపాటు. అని యువరాణివైపు మాటలు విసిరుతూ వేగంగా అక్కడనుండి మైయమైపొయ్యాడు.

యువరాణి పాలాసికి ఒళ్లంతా వణికి పొయింది. వీడు వీడి ప్రభ రెండూ మనముందు దిగదుడుపు కావాల్సిందే. అంటూ ఈశ్వర్ రెండు చేతులూ పట్టుకుని గట్టిగా వూపుతూ అంది. ఈ ఒక్కసారికీ ఈశ్వర్ పాలాసితో ఏకీభవించాడు.

* * *

ప్రతి రోజూ యువరాజు షిప్ కంప్యూటరుకు ఒకటే కమాండ్ ఇవ్వసాగాడు. ప్రభ అందరికంటే ఎక్కువ ఎత్తు వుండాలి అని.

యువరాణి ప్రోత్సాహంతో షిప్ లోని ధనవంతులు కూడా విరివిగా విరాలాలు షిప్ కంప్యూటరు వైపు మళ్లించసాగారు. యుద్ధం తర్వాత రాజుల వద్ద కంటే వ్యాపారుల వద్ద ఎక్కువ నిధులు వుంటాయి కదా. వరుసగా నాలుగు, ఐదు, ఆరు రోజులు కూడా షిప్ కంప్యూటరు ప్రభను అన్ని షిప్ ల కంటే ఎక్కువ ఎత్తులో వుంచింది. డికులా కమాండర్ ఆవేశానికి లోనవసాగాడు. తను ఎంత ఎమౌంటు పే చేసినా పాంపి షిప్ అంతకంటే ఎక్కువే పే చెయ్యసాగింది గడువులోపలనే. ఎన్ని రకాల ట్రిక్కులు ప్లే చేసినా దాని ముందు నెగ్గడం వీలవడంలేదు.

ఆ తర్వాత పాంపి వ్యాపారస్తులు ఊహించినవి జరిగాయి. మాస్టర్ హాపీ మాత్రం హాపీగా ఫీలయ్యాడు. అతని లెక్కన్నీ కరక్టయినందుకు. పాంపి గ్రహం ఎక్కువగా అమ్మేది రెండే రెండు ఒకటి పింపల రసం, రెండు పాంపి యాత్రం. యుద్ధం కారణంగా రెండింటికీ పెద్ద డిమాండ్ లేకుండా పొయింది. కానీ వరుసగా ముడు రోజులు పాంపి గ్రహ ప్రభ వెలిగిపోవడంతో ఒక్కసారిగా రెండింటికీ డిమాండ్ పెరిగిపొయింది. పింపల రసం అడ్వాన్స్ బుకింగులు మొత్తం గత ఐదు సంవత్సరాల అమ్మకాలు మొత్తం ఒక్క రోజులో జరిగాయి. ఇహ పాంపి టూరిజమ్ గురించి అయితే చెప్పనవసరంలేదు.

ఈ పోటీ మొత్తం ఇరవై తొమ్మిది రోజులూ జరిగింది. మెజార్టీ రోజులు పాంపి ప్రభే అత్యంత ఎత్తులో వెలిగింది. ఇహ చివరి రోజు… డికులా సర్వ శక్తులు ఒడ్డ సాగాడు. ఈ చివరి రోజు ప్రత్యేకత ఏమిటంటే మామూలు రోజులా పే చెయ్యడం ఒక గడువులో ముగియదు. పోటీ ముగిసే వరకూ పే చెయ్యవచ్చు. ప్రభ ఎత్తు ఎప్పుడైనా పెంచుకోవచ్చు. అన్నింటికంటే ఆసక్తికరమైన రోజు ఇదే. డికులా గ్రహం అంతకంతకూ ఎత్తు పెంచసాగింది. పాంపి కూడా పోటీ పడసాగింది. కానీ నగదు నిల్వలు త్వరగా కరిగిపోసాగాయి.

రాకుమారి నకులు కూడా వేలం వేస్తుంది. అయినా డికులా గ్రహం కంటే ఒకతాడు వెనుకే వుంటారు. ఎలా చేస్తున్నారో ఏమో గానీ డికులా ప్రతి క్షణం పాంపి కంటే ఎక్కువే పే చెయ్యసాగింది. ఇహ గెలుపు డికులా గ్రహానిదే అనుకుంటున్నప్పుడు అకస్మాత్తుగా షిప్ ఆటోమేటిగ్గా నగదు రహస్య అకౌంట్ లోనుండి భుప్రభోత్సవ కమిటీకి ట్రాన్సఫర్ చేసి ప్రభ ఎత్తు ఇబ్బడి ముబ్బడిగా పెంచుతుంది.

ప్రభ కూడా అప్పటివరకూ పాంపిగ్రహ ఝండా చూపేదల్లా, బంగారు పుష్పం మరియు పాంపి గ్రహ ఝండా మార్చి మార్చి చూపసాగింది.

ఈశ్వర్ ఆశ్చర్యంగా ఆప్రభవైపు చూస్తుంటే రటోలె- మీ స్వంత గ్రహ ఝండా అంటూ చెప్తాడు.

ఆశ్చర్యకరంగా చాలా షిప్ లు గౌరవ సూచకంగా తమ ప్రభల సైజు సగానికి తగ్గించుకొని ఆ అమౌంట్ కూడా వీళ్ల షిప్ ఖాతాలోకి పంపుతాయి. డికులా గ్రహ ప్రబ్బండి కంటే ఈశ్వర్ షిప్ ప్రభ చాలా ఎత్తు ఎగురుతుంది. నూటపదహారు తాళ్లను మించిపోతుంది.

* * *

posted by chavakiran in కథ,తెలుగు,తెలుగు సైన్స్ ఫిక్షన్ and have No Comments

ముత్యాలమ్మ కథలు: విందు

ఈ రోజు ‘జేజి’ మహోత్సాహంగా వుంది. అంటే నాన్నకి తెలియకుండా ఏదో పెద్ద ప్లాన్ వేస్తుందని అర్థం. పాపం నాన్న! గతంలోని రెండు మూడు ప్లాన్‌లు గుర్తొచ్చాయి నాకు. చేతిలోని కర్రతో భూదేవిని టింగ్, టింగ్ మని పొడుస్తూ ‘పెద్దోడా!’ అని పిలుస్తూ నా వంక పరిగెత్తుకొచ్చింది.

“నోరిప్పుడెలా వుంది?” అంటూ అడిగింది. నాకు నిన్నటినుండి నోరు పూసింది. ఏదో చెబుదామని నోరు తెరిచాను. ఇంతలో, “ఆ పచ్చళ్ళు వాడికి పెట్టొద్దంటే విన్లేదు” అంటూ అమ్మ కూడా జాయిన్ అయింది. ఇహ నేనేం చెప్పక్కర్లేదని నాకు తెలుసు.
అమ్మ చేతిలో టీ గ్లాసు “జేజి” కిచ్చి, నా వైపు తిరిగి డాక్టరులాగా నానోరు, నాలుక, బుగ్గలపై, నుదుటిపై వచ్చిన పొక్కులు పొద్దెండ వెలుగులో పట్టి పట్టి చూసి ఏం మాట్లాడకుండా ఇంట్లోకి దారి తీసింది. ఆమె ఎక్కడకు వెళ్తుందో నాకు తెలుసు – ఆ మందులు డబ్బా దగ్గరకే.
అప్పటివరకు దూరదూరంగా పనులు చేసుకుంటున్న ఎంకడు జేజి దగ్గరకొచ్చి ఏదో చెప్పబోయేంతలో జేజి వాడిని మాట్లాడనీకుండా కోడలు మందులు తేటానికి బోయిందిగాని, నువ్వు వీణ్ని తోలుకపోయి మఱ్ఱి చెట్టు ఊడ ఒకటి పెరికి నమిలించు.” అంటూ తొందరపెట్టింది.
“బతికాన్రా బాబు అనుకుంటూ మఱ్ఱి చెట్టు కేసి నడవబోతుంటే మళ్ళా జేజి గొంతు వినిపించింది.” నేఁ జెప్పిన పనేం చేశావ్?” దానికి వంతగా ఎంకడు” అంతా నువ్ చెప్పినట్టే చెప్పా” అని నాతోపాటు మఱ్ఱి చెట్టువైపు కదిలాడు.
***
మఱ్ఱి ఊడ నములుతూ నెమ్మదిగా తోటలోనుంచి వస్తుంటే వినిపించిందా ఆర్తనాదం. ఒళ్ళంతా ఒక్కసారిగా జలదరించింది. హృదయ వికారంగా ఉంది. గట్టిగా ఉలిక్కిపడ్డాను. ఎంకడు మాత్రం నవ్వి నా వీపు మీద అరచేత్తో కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకు ఈలోకంలోకి వచ్చిపడ్డాను. ‘ఏమిటది’ అన్నట్టు ఎంకడు వైపు చూశా. “ఇయ్యాల ముత్యాలమ్మ గదా! మేక తల తెగింది” అంటూ ముందుకు దారి తీశాడు.
వెళ్ళేసరికి జేజి అక్కడే వుంది. కాకుంటే నిలబడకుండా నాపరాయిమీద సతికిలబడింది. పక్కనే ఖాళీ అయిన టీగ్లాసు, దానిమీద ఒకటి రెండు ఈగలు. చేతిలో మరో లోటా ఉంది.
అమ్మ కూడా మందుల డబ్బా పట్టుకొని రెడీగా వుంది. గడ్డిపరకలు గీరుకొని ఎర్రగా అచ్చులు పడ్డ నా చేతులు చూస్తూ “అలా తోటలో తిరగొద్దన్నాగా” అంటూ అడిగింది. “తిరక్కుండా ఇంట్లో ఉంటే పొద్దు ఎలా పోద్దే కోడలా!” అంటూ చేతికర్రతో నేలను గట్టిగా పొడిచి లేచి ఆ చేతిలో ఉన్న లోటా నాకేసి చాస్తూ “ఇంక నమిలింది చాల్లేగాని, ఆ పుల్ల అవతల పడేసి పుక్కిలిచ్చి వూసి ఈ పటిక నీళ్ళు తాగు” అని. ఆ తర్వాత అమ్మవైపు తిరిగి “నోరు పూస్తే అన్ని గొట్టాలెందుకే రెండు రోజుల్లో మానిద్దిలే” అంది. ‘ఇహ లోపలికెళ్ళి పని చూసుకో’ అని కళ్ళ తోనే జేజి అనడంతో అమ్మ మరేం మాట్లాడకుండా లోపలికెళ్ళింది.
అప్పుడు మరోసారి విన్పించింది ఆ హృదయవికార ఆర్తనాదం.
జేజి నా వైపు వింతగా చూసింది. నేను పట్టిచ్చుకోకుండా గాబు దగ్గరకెళ్ళి పుక్కిలిచ్చి ఊసి లోటాలో పటిక నీళ్ళు నెమ్మదిగా తాగసాగాను. ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి, చాలా హాయిగా ఉంది.
వెనక్కి తిరిగి చూస్తే, నాన్న వేగంగా జేజి దగ్గరకు వస్తూ కన్పించాడు. ”అమ్మా! నువ్వు చెప్పావని రెండు కోయించాను. కూర మిగిలిపోద్దేమో అనిపిస్తుంది.”
జేజి ఒక నవ్వు నవ్వి “ఈ వూరోళ్ళు ఎంత తింటారో నీకు తెలీదురా. రెండు కాదు, ఇరవై ఏటలయినా సరిపోవు” అంది.
ఎంకడు టీ తాగుతూ ముసిముసిగా నవ్వుకోసాగాడు.
***
హడావుడి పదకొండింటికే మొదలయింది. పన్నెండింటికే మూడు బంతులు లేచాయి. జేజి అక్కడే కూర్చుని చుట్ట తాగుతూ వచ్చే వాళ్ళనో, పొయ్యేవాళ్ళనో గట్టిగా పలకరిస్తూంది. చాలా సార్లు ఏదో ఒకటి అనటం – వాళ్ళతో పాటు పగలబడి నవ్వటం. మూడోబంతి అయ్యాక జేజి చెప్పడంతో ఎంకడు, నాన్న ఇంకా అప్పటిదాకా వడ్డించినోళ్ళు అందరూ కూర్చున్నారు. తమ్ముడు ఎంచక్కా నాన్న పక్కన సెటిల్ అయ్యాడు. ఒక్కక్షణం నేను కూడా ఆ నాలుగో బంతిలో కూర్చోవాలనుకున్నా కానీ అసలే నోరు పూసింది అంత కారం తింటానో లేదో అని గమ్మునున్నాను. ఇంతలో అమ్మవచ్చి “నీకు కారం లేకుండా కూర తీశాను, తర్వాత చెల్లితో పాటు తిందువుగానిలే” అనడంతో హమ్మయ్య అనుకున్నా.
***
నాన్న చెయ్యి కడుక్కొని జేజి కాడకొచ్చి
“అమ్మా! కూర ఇంకా చాలా ఉన్నట్టుంది?”
“పిలిచినోళ్ళందరూ వచ్చినట్టేనా?”
“ఆఁ!”
“ఆ సుబ్బయ్య కనబళ్ళేదు?”
“వాడికి ఒంట్లో బాగోలేదమ్మా”
“అవునా! ఈ సారేమయింది?”
“జొరం”
“అవున్రా! ఊళ్ళో రెండు వీధులేనా?”
“అమ్మా!”
“సర్లే, ఎలాగూ కూర మిగిలిందిగా. నీళ్ళు కాగి వున్నాయి. బియ్యం యసట్లో పొయ్యమనిచెప్పు. ఆ ఎంకడును పిలిచి మిగతా రెండు వీధులను కూడా రమ్మను.”
ఒక్కక్షణం నాన్న ఏం మాట్లాడలేదు. ఆ తర్వాత ఎంకడు ఎక్కడ వున్నాడో అని వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. అందుకోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్టు ఎంకడు ముందుకొచ్చాడు.
జేజి మరోసారి కర్ర టిక్కు టిక్కు అనిపించుకుంటూ వంటల దగ్గరకెళ్ళి గిన్నెలన్నీ మూతలు తీసి మళ్ళా మూతలు పెట్టింది. బాపయ్య దగ్గర కెళ్ళి యసట్లో బియ్యం పోశావా? అని అడిగింది. పోశానన్నట్టు తలూపాడు. జేజి ఒక్కక్షణం ఆలోచించి “ఉల్లిగడ్డలు ఇంకొన్ని కోయించు. మరీ సన్నగా కాకుండా పెద్ద ముక్కలు చెయ్యి” అని నావైపు తిరిగింది.
“అన్నం తిన్నావా?”
‘లేదు’ అన్నట్టు తలూపాను.
“ఆకలెయ్యడంలేదా?”
అవునన్నట్టు, కాదన్నట్టు తలూపాను.
“సర్లే- నోటిపూత ఎలా వుంది?”
నేనేదో చెప్పబోయేంతలో మళ్ళీ జేజే “రెండ్రోజుల్లో తగ్గిపోతుందిలే. మీ అమ్మని మాత్రం ఆ మందుల డబ్బాకాడికి పోనీకు”
అనేసి నాపరాయి దగ్గరకెళ్ళి సెటిల్ అయి చుట్ట వెలిగించింది.
***
అప్పుడే వచ్చిన ఎంకడుతో…
“అందర్నీ కేకేశావా?”
“ఆఁ!”
“కూర చూసి వడ్డించు. ఆ గోలయ్యకు మాత్రం గిన్నె ఇవ్వకు. వాణ్ని అన్నమే వడ్డించమను” అని చెప్పింది.
పిలవడమెందుకు? పిలిసి కూర చూసి వడ్డించడమెందుకు? అని అనుకున్నాను కానీ ఆఖరి బంతి అయిన తర్వాత గాని అర్థం కాలేదు జేజి అలా ఎందుకన్నదో. కూర మొత్తం అయిపోయింది. ఏదో అడుగూ బొడుగూ మిగిలింది. అన్నం కూడా అంతే. జేజి అలా అనకపోతే గోలయ్య రెండు బంతుల ముందే కూరంతా పందేరం చేసేటోడు. పిలిచి పీకలదాకా వడ్డించడంతో పాటు, పిలిచినోళ్ళందరికీ వడ్డించడం ముఖ్యమే గదా! దానికి తోడు కూర అయిపోయి అన్నం మిగిల్తే ఇంకా నామోషిగదా.
***
ఆరోజు సాయంత్రం తీరుబడిగా కూర్చొని జేజి నాతో “మీ నాన్న దేశాలు తిరిగి సంపాయించుకొచ్చాడేగాని పల్లెటూళ్ళో ఎట్ట బతకాలో తెలీదు.” అంది.
***

posted by chavakiran in కథ,తెలుగు,తెలుగు సైన్స్ ఫిక్షన్ and have No Comments

సీనియర్ సుండర్

నమస్కారం,

నా పేరు స్వరం. నేనొక వ్రాతగాన్ని. ఇదే సంవత్సరం క్రితం అయితే నేనొక జర్నలిస్టుని అని చెప్పుకునేవాడిని. మీ ఊహ కరక్టే, సంవత్సరం క్రితం నా ఉద్యోగం ఊడింది. ఎందుకు ఊడింది అంటారా? నిజాయితీగా చెప్పాలంటే నాకింకా అర్థం కాలేదు. ఆ విషయం అర్థం చేసుకునేంత పరిణత నాకుంటే బహుశా నా ఉద్యోగం పొయ్యివుండేది కాదేమో అని చాలాసార్లు అనుకున్నాను. ఏదేమైనా ఈ చిన్ని పుస్తకం ఉద్దేశ్యం నా గుఱించి కాదు కాబట్టి ఇక్కడితో నా ప్రవర ఆపుతాను.

నాకు ఉద్యోగం పొయ్యి (పాఠకులు క్షమించాలి మళ్ళా నా గుఱించే మాట్లాడుతున్నందుకు) జేబులోని కాగితాలు, బ్యాంకు క్రెడిట్ లిమిట్ చూసుకుంటూ బితుకు బితుకుమంటూ రోజులీడుస్తున్నప్పుడు నాకు వచ్చిన స్వర్ణావకాశం ఇది.

నా గత ఉద్యోగం తాలూకు మిత్రులు గట్టిగా రికమెండ్ చెయ్యడంతో సుండర్ ఎస్టేట్ నుండి నాకు ఆహ్వానం వచ్చింది. ఆ రోజు ఉదయమే నేను చెప్పిన టైం కన్నా పదినిముషాలు ముందే గేట్ ముందు ఆటో దిగాను. నేను వస్తానన్న సమాచారం ముందే ఉండటంతో నా కోసం సుండర్ సెక్రటరీ (సెక్రటరీలలో ఒకరు అని తరువాత తెలిసింది) ఎదురుచూస్తున్నాడు. నన్ను తీసుకొని లోపలికి వెళ్ళాడు.

నేను వెళ్ళేసరికి జానియర్ సుండర్ డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద ఉన్నాడు. నన్ను కూడా మర్యాదగా అక్కడికి ఆహ్వానించారు. మిసెస్ సుండర్ కూడా అక్కడే ఉన్నారు. ఆ రోజు తిన్న పూరీలు, ఆలూ కర్రీ ఇంకా మర్చిపోలేదు. ఆ తర్వాత ఇచ్చిన కాఫీ కూడా. నన్ను చాలా మాట్లాడనిచ్చారు. వాళ్ళు కూడా చాలా మాట్లాడారు. నేను పుట్టిన ప్రాంతం, చదివిన చదువు, కులం, గోత్రం, చేసిన ఉద్యోగాలు – ఇంకా ఫలానా వ్యక్తి ఎలా తెలుసు? ఫలానా వారితో నా అనుబంధం ఎటువంటిది? …. ఈ విధంగా చాలా ప్రశ్నలూ జవాబులూ పూరీలతో పాటు ఆ డైనింగ్ టేబుల్ పై విస్తరించాయి.

ఇప్పుడు ఇది వ్రాస్తుంటే అనిపిస్తుంది, నేను హాజరైన ఇంటర్వ్యూలలో ఇదే సొగసైనదీ పరిపూర్ణమైనదీ, తెలివైనదీ అని.

ఆ రోజు నాకు చాలా మంచి రోజు. ఇటీవలనే కీర్తిశేషులైన సీనియర్ సుండర్ గారి గుఱించి ఒక పుస్తకం వెలువరించాలని, దానికి గాను నాకు నెలకు ‘ఇంత’ అని ఇచ్చేట్టు ఒప్పందం కుదిరింది. ‘ఇంత’ అని వ్రాశాను గానీ, అది నాకు చాలా ఎక్కువ. నా ఊడిపొయిన ఉద్యోగపు జీతం కంటే చాలా ఎక్కువ. ఒక్కోసారి ఉద్యోగాలు ఊడిపోవడం కూడా మంచిదే.

* * *

ఆ పుస్తకం పని అనుకున్నది అనుకున్నట్టు వెళ్తే ఇప్పుడు నేనిలా వ్రాస్తూ ఉండవలసిన అవసరం లేదు. అంటే నేను సరిగ్గా పనిచెయ్యలేదని కాదు. నేను ఇరవైనాలుగు గంటలూ అదే పనిలో ఉన్నాను. ఎన్నో పుస్తకాలు చదివాను. అంతర్జాలంలోని ఎన్నో పుటలు నమిలి మింగాను. వందలాది మందిని కలిసి మాట్లాడాను. దేశం మొత్తం తిరిగాను. దేశం దాటి కూడా వెళ్ళి వచ్చాను. పుస్తకం మొత్తం సిద్ధం అయింది. ఇచ్చిన సమయం కంటే కొద్దిగా ఆలస్యం అయింది అనుకోండి, కానీ నేను మాత్రం పూర్తి న్యాయం చేశాను.

కానీ ఆ తర్వాత జరిగిన సంఘటనలు నాకు అసలు అర్థం కాలేదు. ఇష్టంగానూ లేవు. నా పుస్తకం వెలుగు చూడలేదు. ఇహ ఎప్పటికీ వెలుగు చూడదు అని నమ్మకంగా తెలిసింది. నా డబ్బులు నాకు ముట్టినాయనుకోండి. అయినా మనం వ్రాసింది వెలుగు చూడకపోతే ఆ బాధే వేరు. నేను చేసిన పనంతా ఎక్కువగా నాకు కేటాయించిన ఆఫీసు, ఇల్లు నుండే చేయడం వల్లా, నాతో ముందే ఉన్న ఒప్పందం వల్లా ఆ పుస్తకం చిత్తు ప్రతి కూడా నా వద్ద లేదు. అందులోని విషయాలు నేను కూడా మర్చిపోకముందే పేపరుపై పెడుతున్నాను. నేనేమీ దీన్ని ప్రచురించే ఉద్దేశ్యంతో ఈ పని చేయడంలేదు. నా వృత్తి, ప్రవృత్తి రెండూ వ్రాయడమే. వ్రాయకుండా ఉండలేను కదా.

* * *

ముందుగా నేను కలుసుకున్న వ్యక్తులు సీనియర్ సుండర్ గుఱించి ఏమి చెప్పారో చూద్దాం.

* * *

మిసెస్ సుండర్:

ఈవిడ చాలా బాగా మాట్లాడుతారు. నా ఇంటర్వ్యూ సమయంలో కూడా చాలా ప్రశ్నలు అడిగారు. వీరిని నేను చాలాసార్లు కలిశాను. అవి అన్నీ ఇప్పుడు గుర్తులేవు, గుర్తున్నంతవరకూ…

“మేము ఈ ప్రాంతం వాళ్ళం కాదు. ఉత్తరాది నుండి ఇక్కడకు వచ్చాము. అసలు మా వారికి ఇక్కడికి ఎందుకు రావాలన్పించిందో నాకు తెలీదు. నా వివాహం నాటికి మాది ఇరువైపులా కలిగిన కుటుంబమే. తరతరాల నుండి వ్యాపారాలు విజయవంతంగా చేస్తున్న కుటుంబాలు మావి. ఈ ప్రాంతానికి రావడాన్ని నేను వ్యతిరేకించాను. కానీ ఆయన వినలేదు. ఆ రోజుల్లో ఇప్పటిలా ఆడవారి మాటలకు అంత విలువ లేదు. మా కుటుంబాల్లో మరీ! ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి, ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత నేను నిరాశకు గురైన సందర్భాలు చాలా తక్కువ, వేళ్ళమీద లెక్కించవచ్చు. ఇక్కడికి రావటం మా మామగారికి యిష్టంలేదు, కానీ మా అత్తగారు మాత్రం ఎప్పుడూ కొడుకు వెనుకే ఉన్నారు.”

“ఇక్కడికి వచ్చిన తర్వాత ఒక సంవత్సరం పాటు నాకు తెలుగు రాదు. ఆ అవసరం కూడా కలగలేదు. కానీ వారు వినలేదు, బలవంతంగా నేర్పించారు. కొద్ది రోజులు ఆయనే చెప్పారు, ఆ తర్వాత టీచర్ ఒకతను వచ్చి నేర్పించారు. ఇప్పుడు నాకు తెలుగు చక్కగా వచ్చు. రామాయణ, భారత, భాగవతాలు మొత్తం తెలుగులో కూడా చదివాను. తెలుగు నేర్చుకోకపోతే ఎంత కోల్పోయేదాన్నో అని చాలాసార్లు అనుకున్నాను.”

“ఇది ఎప్పుడో జరిగిన సంఘటన, అప్పటికి మేమింకా ఇక్కడికి రాలేదు. మావారు వ్యాపార నిమిత్తం వస్తూ ఉండేవారు. ఇక్కడి రాజు ఒకరు మా డీలరుషిప్పులోని కారు కొని రోడ్లు ఊడవటానికి వాడారంట. మా మామగారికి అది గొప్ప తలనొప్పి తెచ్చిపెట్టింది. చాలా రోజులు వారిద్దరూ మాట్లాడుకోలేదు.”

“ఇప్పుడందరూ మెచ్చుకుంటున్నారు చూడండి. ఆ ప్యాక్టరీ కట్టేప్పుడు చేతిలో డబ్బులు ఆడలేదు. నా బంగారం మొత్తం వారే తీసుకున్నారు. అప్పుడు మాత్రం చాలా దుఃఖించాను. మరళా సంవత్సరం తిరిగేసరికి ఇచ్చారనుకోండి. నిజం చెప్పొద్దూ ఆ సంవత్సరం మాత్రం ఏమిటో ఈ మనిషి అనుకున్నాను. మా ఇద్దరి మధ్యా ఎక్కువగా మౌనమే రాజ్యమేలింది.”

* * *

డ్రయివర్:

“అయ్యగారు ఇక్కడికి రాకముందునుండీ, అంటే వారి నాన్నగారూ అతను కలిసి వస్తున్నప్పటినుండీ నాకు తెలుసు. వారే నాకు డ్రయివింగ్ నేర్పించి ఈ ఉద్యోగం ఏర్పాటు చేశారు. అంతకు ముందు నా జీవితం గుఱించి మాట్లాడుకోవడం నాకు ఇష్టం ఉండదు. తింటానికి కూడా ఏమీ దాచుకోలేని రోజులు అవి. అయ్యగారు నన్ను బాగా చూసుకున్నారు. మా పిల్లలిద్దరినీ బాగా చదివించారు. ఇప్పుడు వాళ్లు దేశం బయట రాజుల్లా ఉంటున్నారంటే అంతా ఆయన చలువే. ”

“కొడుకు గుఱించి మాత్రం అయ్యగారు చాలా బాధపడేవాళ్ళు. చివరాకరికి బాబుగారు దార్లోకి వచ్చారనుకోండి. ఆ కమ్యునిష్టుల్లో చేరి తిరుగుతున్నన్ని రోజులూ అయ్యగారికి నిద్రలేదు, ఆకలి లేదు. కొడుకు తిరిగి వచ్చినప్పుడు మాత్రం చాలా సంతోషించారు. అదరికీ పార్టీ ఇచ్చారు. ‘రాక ఎక్కడికి పోతాడు, వాడు నా కొడుకు’ అంటూ మీసాలు మెలేశారు. అయ్యగారికి ఆ మీసాలంటే మాత్రం బహు ప్రీతి. కొడుకుని మీసాలు పెంచమని చాలాసార్లు అడిగారు, బాబుగారు విన్లేదనుకోండి. ”

“నేను లేకుండా అయ్యగారు ఎటూ వెళ్ళేవాళ్ళు కాదు. నేను రిటైర్ అయ్యేంతవరకూ అలానే జరిగింది. ఒకసారి మాత్రం అయ్యగారు ఒంటిగా డ్రయివింగ్ చేసుకుంటూ బయలుదేరారు, అన్నలు పట్టుకుపొయ్యారు. ఆ తరువాత ఎప్పుడూ నేను లేకుండా బయటకు వెళ్ళలేదు, అదొక సెంటిమెంటు అయ్యగారికి..”

* * *

జగదీశ్వర్ బహద్దూర్:

“నిజానికి మా జీవితమంతా సుండర్ గారి బిక్షే. ఇప్పుడు నేను యంపీగా ఉన్నా, మా సోదరి గొప్ప డాక్టరు అయినా అంతా వారి చలువే. ఆ రోజు మా గడీ కాలబెట్టిన రోజు వారే స్వయంగా మమ్ము తప్పించి, హైదరాబాదు చేర్పించారు. వారు ఆ రోజు రాకపోతే మా బతుకులు ఏమైపొయ్యేవో.”

* * *

నాయుడు:

“సుండర్ నాకు అర్థం కాలేదు. ఆ విషయం ఒప్పుకొని తీరాలి. అతను మంచివాడో, చెడ్డవాడో నేను చెప్పలేను. అతన్ని మొదటి సారి మేము కిడ్నాప్ చేసినప్పుడు చాలా ధైర్యంగా ఉన్నాడు. ప్రాణం అంటే ఆశలేని వాడిలా ప్రవర్తించాడు. చాలా పెద్ద మొత్తం డబ్బు ముట్టచెప్పి విడిపించుకున్నారనుకోండి. ఆ తర్వాతే మేము గడీపై దాడి చేశాము. కానీ బహద్దూర్ కుటుంబం మొత్తాన్నీ కాపాడాడు. బహుశా మా పథకాలు ముందే పసిగట్టి ఉంటాడు. మా హిట్ లిస్టులో ఎప్పుడూ అతని పేరు ఉంది. రెండుసార్లు తప్పించుకున్నాడు, ఒకసారి అదృష్టవశాత్తూ, ఒకసారి మా పొరపాటు వల్లా. అతని కొడుకు మాతో పార్టీలోకి వచ్చినప్పుడు వద్దనలేదు, పొమ్మనలేదు. లాయరుని పిలిచి ఆస్తిపంపకాలు చేసుకొని తెగతెంపులు చేసుకున్నాడు. తర్వాత ఆ కొడుకు తండ్రి దగ్గరకి తిరిగి చేరినప్పుడూ అంతే మౌనంగా ఉన్నాడు. ఆస్తుల లెక్కలూ అడగలేదు. అప్పుడప్పుడూ అనుకుంటూ వుంటాను, సుండర్ మాకున్న మంచి శతృవు.”

* * *

జూనియర్ సుండర్:

“నాన్నగారు చాలా గొప్ప వ్యక్తి. ఆ విషయం నాకు అర్థం కావడానికి చాలా కాలం పట్టింది. ఆయనకి డబ్బులు బీరువాల్లో దాచుకోవడం ఇష్టం ఉండదు. రాజుల సొమ్ము రాళ్ళ పాలు అనేవారు. సహాయం కోసం ఎప్పుడూ ఎవరో ఒకరు వస్తూనే ఉంటారు. ఎవరికీ లేదనే వారు కాదు. ఉద్యోగం కోసం వచ్చిన వారికి ఎప్పుడూ నిరాశ ఎదురయ్యేది కాదు. తన దగ్గర లేకపోతే స్నేహితుల వద్దయినా చూపించేవారు. వారు నాకు పెద్ద కుటుంబాన్ని ఇచ్చారు. ఇప్పుడు ఆ కుటుంబం బాగోగులు నాకు తలకు మించిన పనే, కాకుంటే నాన్నగారి పెపంకం, వారి ముందుచూపు నాకు మార్గదర్శి. ”

(ఇది చెపుతున్నప్పుడు జూనియర్ కళ్ళల్లో నీరు తిరిగాయి)

* * *

ఇక్కడివరకూ ఎవరైనా చదివి వుంటే ఇంకా వ్రాయలేనందుకు క్షమించాలి. నేను ఎలాగూ దీన్ని నేను ప్రచురించబోవడం లేదు కనుక ఇది చదివే వాళ్ళు స్నేహితులో, బంధువులో, వంశాంకురాలో అయి వుంటారు. నా జీవితం ఇప్పుడే ఒక దారికి వచ్చింది. ఇంట్లో వాళ్ళు పట్టుబట్టి పెళ్ళి చేశారు. సుండర్ గారి ప్రాజెక్టు తరువాత మరింత పెద్ద ఉద్యోగం మరింత పెద్ద జీతంతో వచ్చింది, కానీ పని మరీ ఎక్కువ. అసలు తీరిక ఉండటం లేదు. సీనియర్ సుండర్ గారి గురించి ఇహ వ్రాసినా చదివే వాళ్ళు లేరు కనుక ఇహపై ఏమీ వ్రాయడం లేదు. అన్నట్టూ నాకు ఈ వారం పెదానమంత్రిగారితో ఇంటర్వ్యూ వుంది. దాని గురించి వ్రాస్తానులేండి ఈ డైరీలో.

posted by chavakiran in కథ,తెలుగు and have Comments (3)

నువ్వు నాకు సారీ చెప్పడమేమిటన్నా?

ప్రసాదు ఆరోజు కూడా మామూలుగానే మెళ్ళో బిళ్ళ వేలాడేసుకొని ఎనిమిది గంటలకు ఆఫీసుకు బయల్దేరాడు. కొంతమంది నడుముకున్న బెల్టులో కనపడీ కనపడకుండా దాచుకుంటారు కానీ ప్రసాదుకు అలా యిష్టముండదు. మెడలో వేసుకొని గర్వంగా తన ఫోటో, కంపెనీ పేరు అందరికీ చూపించడమంటే సరదా. ఈ రోజు కూడా మరో మామూలు రోజు, నాలుగు పురుగులు, ఆరు ఫిక్స్ లు అనుకుంటూ బయల్దేరాడు కానీ అది ఒక అసాధారణ దినం అవుతుందని ఆ క్షణంలో ఆయనకి తెలీదు.

క్యాబ్ కోసం ఎప్పటిలాగానే కరంటు స్థంబం నీడలో ఒంటరిగా ఎదురుచూస్తూ నిల్చున్నాడు. ఆ స్టాపులో ఎక్కేది అతనొక్కడే. ఎక్కువ మంది ఒక కిలోమీటరు అటూ-ఇటూ ఉన్న రెండు స్టాపుల్లో ఎక్కుతుంటారు.

రోజూ వచ్చే టైం దాటి పది నిమిషాలయింది, కానీ క్యాబ్ మాత్రం రాలేదు. ఎదురు చూసీ, చూసీ విసుగొచ్చింది. రోడ్డుకు అటువైపు ఉన్న చెఱకు రసం స్టాలు వైపోసారి చూశాడు. ఇప్పుడే మిషను స్టార్ట్ చేశాడు అంతలోనే అటు పక్క ఉన్న బస్టాండు నుండి ఐదుగురు గ్లాసులు ఆర్డర్ చేశారు.

ప్రసాదు మరో ఐదు నిమిషాలు ఎదురుచూశాడు క్యాబ్ అజాపజా లేదు. ఈ రోజుకిక ఆటోనే గతి, వంద బొక్క అనుకుంటూ మరోసారి చెఱకురసం స్టాలు వైపు చూశాడు. సూర్యభగవానుని కృపాకటాక్షాలవల్ల అతని వ్యాపారం దివ్యంగా సాగుతుంది. ప్రసాదుక్కూడా నోరూరింది. అటువైపు మూడంటే మూడు అడుగులు వేశాడు… అంతే ….

* * *

ప్రసాదు ౨౪ గంటల తర్వాత నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. ఎడమచేతికి, కుడికాలికి కట్లు కట్టి వున్నాయి. ఆశ్చర్యంతో వాటిని చూసేసరికి ‘కదలకు, డాక్టరును పిలుస్తానుండు’  అంటూ రూమ్మేట్ బయటకు వెళ్ళాడు. ప్రసాదు ఆశ్చర్యంలోనుండి తేరుకోకముందే బిలబిలమంటూ కెమేరాలు, మైకులు, రికార్డర్లు పట్టుకొని రాష్ట్రంలో ఉన్న అన్ని చానల్లూ ఒకేసారి ఆనయ్యాయి. వారేమంటున్నారో ప్రసాదుకు అర్థం కాలేదు. ఇంతలో ఇద్దరు పోలీసులు లోపలికొచ్చి, సారొస్తున్నారంటూ అందరినీ బయటికి పంపేశారు.

వచ్చిన సారును చూసి ప్రసాదు కళ్ళు మిలమిలా మెరిశాయి. ఆ తర్వాత మందారపూలలా వికసించాయి. నోరు ఇంత లావున తెరుచుకుంది.

వచ్చింది ఆంధ్రుల అభిమాన, సారీ ప్రసాదు అభిమాన తార ‘రాయ్’

రాయ్ అలా నడుస్తూ వచ్చి ‘సారి’ అంటూ ప్రసాదు చెయ్యి నొక్కాడు షేక్ హ్యాండిస్తూ. అప్పటిక్కానీ ప్రసాదు ఈ లోకంలోకి రాలేదు.

“ఏమయిందన్నా, నువ్వు నాకు సారీ చెప్పడమేమిటన్నా?”

‘నీకేం గుర్తు లేదా?’

గుర్తుకు తెచ్చుకోటానికి ప్రసాదు ప్రయత్నించకముందే రాయ్ మళ్లా మాట్లాడాడు. ‘హడావుడిలో నా కారు నీకు డాషిచ్చింది. రోజూ డ్రయివరే నడుపుతాడు కానీ నిన్నెందుకో అలా అయింది. సారీ’

అప్పటిగ్గానీ ప్రసాదుకు చెఱకు రసం గుర్తుకు రాలేదు.

“ఛా! నువ్వు భలేవాడివన్నా. ఈ మాత్రానికే నువ్వొచ్చి సారీ చెప్పాలా? ఫోన్ చేస్తే సరిపొయ్యేదిగా. అయినా ఒక చెయ్యికేగా దెబ్బ తగిలింది, రెండో చెయ్యి బాగానే వుందిగా. నేనేమనుకోనులే నీ కారుగదా.”

రాయ్ ఏదో మాట్లాడబొయ్యేంతలో ప్రసాదు రూమ్మేటు తలుపు తోసుకొని వచ్చాడు. అతనితోపాటు బెటాలియన్ మొత్తం మళ్ళా దిగింది.

టపీటపీ మని ఫ్లాష్ లైట్లు వెలిగాయి.

చెప్పండి సార్, ఈ యాక్సిడెంట్ ఎలా జరిగింది? రాయ్ గారు తాగి డ్రైవ్ చేశారంటున్నారు ప్రత్యక్ష సాక్లులు…..

వారిని మాట్లాడనివ్వకుండా ప్రసాదు గట్టిగా “అబ్బే అదేమీ లేదు. నేనే తొందరలో రోడ్డు దాటుకుంటూ సూర్యుడు కళ్ళల్లో పడటంతో వస్తున్న కారు చూడలేదు. అంతే ఇందులో అన్న తప్పేం లేదు.”

ఇంతలో డాక్టరు, నర్స్ వచ్చారు. వారి వెనుక పోలీసులొచ్చి అందరినీ బయటకు పంపారు.

* * *

తరువాత రోజు బాగున్న చేత్తో ఒక దాని తర్వాత ఒక న్యూస్ పేపరు చూస్తూ వాటిల్లో పడ్డ తనూ రాయ్ కలిసున్న ఫోటోలు చూసుకుంటూ మురిసిపోతుంటే, రూమ్మేట్ లోపలికి వచ్చాడు.

పలకరింపులయ్యాక,

‘ఏం రా, అంత పెద్ద అబద్దమాడావు? ఎంత ఫానయితే మాత్రం?’

“ఏం అబద్దం?”

‘తూర్పున ఉన్న సూర్యుడు పడమర తిరిగివున్న నీ కంట్లో ఎలా పడతాడురా?’

“అయ్యో! అన్నకేమన్నా ట్రబులయిద్దేమోరా. పోనీ అన్నను చూడటానికి నేనే కారుకు అడ్డం వెళ్ళానని చెప్పనా? ”

* * *

posted by chavakiran in కథ,తెలుగు and have Comments (2)